آقا و بانو

در حالي كه داماد در کنار عروس نشسته بود عروس رو به مادرش کرد و با صدایی که بغض در آن نشسته بود گفت :

        موکه!

         (مادر!)

                موکه مه کنجکه تونو !

                (مادر!این منم دخترک تو!)

                                       منه نلی که بره ...

                                       (مگذار که مرا ببرند...)

سوزونِ دستکه تونو ....         منه نلی که بره...

(من که مثل سوزنی در دست تو ام ((گوش به حرف تو بوده ام))...         مگذار که مرا ببرند...)

خه دول و سازک می بره       منه نلی که بره...

(با دهل وسرنا مرا می برند((با اسباب شور و شادی می برند ولی من راضی نیستم)) مگذار که مرا ببرند...) 

و مادر که خیلی سعی داشت تا استوار و محکم بمونه جواب داد: 

ننه و جون ننه       کنجه کلونه ننه 

(ای جان مادر!          دختر عاقل من !)

ننه و جون ننه       کار  کُن ِ دَر ِ خونه

(ای جان مادر!          تو باعث آبادی این خانه بوده ای)   

  آلا که می بره تره    آتش وجونو ننه

(الان که تورا می برند   آتش به جانم افتاده!!)

 آلا که می بره تره     اشتو گریونو ننه

(الان که تورا می برند   ببین که چگونه گریانم!)

 رو به خواهرش کرد و گفت :

        خه جفت جوری می بره                  منه نلی که بره ....

 (با یک جفت جارو مرا می برند ((برای بیگاری وکارکشیدن می برند))       

 مگذار که مرا ببرند... )

و خواهر جواب داد :

دَدَه و جون دده           آلا که می بره ترَه

(ای جان خواهر!          الان که تورا می برند ) 

از خونه نـِئکِ بابا        خونه تو می بره تره

(ازخانه نیک پدری       به سر خانه وزندگی ات می برند)

وباز رو به برادرش کرد و گفت :

از رائه خَمَک می بره                  منه نلی که بره.....

(از راهی که به خمک((نام شهرستاني در زابل))می رود مرا می برند ، مگذار که مرا ببرند... )    

و برادر:

       دده و جون دده                      آلا که می بره تره

      ( ای جان برادر!                       الان که تورا می برند)      

       دَن سرا مه مستو دده             از زیر قرآن گرا بکنی

 (من بر در سرای خانه با قرآن می ایستم تا تو از زیر آن رد شوی)  

 و مادر باز برای دلداری رو به دختر کرد و گفت: 

 گریه مکو دخترک نازوک و بلگ چَغَک                               

( گریه نکن دخترکم!ای که مثل برگهای تازه بهاری نازک ولطیفی!)

  اِمشو که می بره تره نمک مزه بر دلـَک 

  (در این شبی که تورا می برند بر دل زخمدیده ام نمک مزن)

  سبا موکه تو بیایه رازای دل بُـکنی تو          

(صبح فردا مادرت به دیدارتو می آید تا سنگ صبور ت باشد)

   خاکای زیر حجله را از گریه گل بُـکنی تو

 (می دانم که از گریه زیاد خاکهای زیر حجله را گـِل خواهی کرد)

عروس از زیر قرآنی که دست برادرش بود گذشت و با گامهای نا مطمئن پای در رکاب اسب گذاشت و خیلی آرام بر زین اسب نشست.در میان این همه آدم، خودش را تنها می دید. تنها در برابر خدای خود. 

" خدایا خودم را به تو می سپارم"

پ.ن:من كه با خوندن اين شعر اشكم خود به خود سرازير شد شما رو نميدونم

صورتي باشيد...